19. yüzyılın başlarında İtalya'da geçen romantizm, macera ve saray entrikalarıyla dolu, Balzac'ın tüm Fransız romanlarının en büyüğü olarak nitelendirdiği bir klasiği nihayet okudum. Saf ve genç İtalyan Fabrice etrafında dönen hikayede savaş, kendini arama, cüretkarlık, pişmanlık gibi duyguları dönemin atmosferi içinde aktarmış Stendhal.Hem politikliği, hem romantikliği hem de gerçekçiliği ile aslında çoğu olumsuz yoruma rağmen benim severek okuduğum bir kitap oldu Parma Manastırı.
Bahsedilen dönem Fransa'nın özellikle milliyetçilik gibi güçlü bir duyguyla yapılandığı ve temellendiği bir dönem, fakat İtalya için aynı şeyi söylemek pek mümkün değil, daha çok prenslik şeklinde yapılanmıştı ve kitaba adını veren Parma bölgesi de bu küçük yapılanmalardan biriydi. Bu yapılanma içindeki dinamiklere ve entrikalara dair çok fazla ayrıntı yer alıyordu ve bunları okumak benim için keyifli kısımlardı. Romanın başında Waterloo savaşı sırasındaki tasvirleri de sevdim ve gerçekçi buldum. Ayrıca sık sık Fransa ve İtalya arasındaki farklara değinilmiş, bu değiniş bazen politik, bazen toplumla ilgili olmakla birlikte sık sık duygusal kadın - erkek ilişkilerine dair karşılaştırmalar. Psikolojik analizleri de başarılı buldum, tabi ki psikolojik analiz konusunda bir Dostoyevski değil ama karakteri analiz etme biçimini ve eleştirel bakış açısını sevdim. Kısacası romanı belli bir noktaya kadar akıcı buldum, bazı kısımlarda sıkıldım, bazen karakterin yaptıkları, ettikleri sinirimi bozdu. Zaten Stendhal sinir uçlarımıza dokunan karakterler yaratmayı çok iyi biliyor, bakınız; Kırmızı ve Siyah'ın Julien Sorel'i... Genel itibariyle okuduğuma mutlu oldum; fakat kitabı okuyacak arkadaşlara tavsiyem farklı bir çevirmenden okumalarıdır, tam olarak ne olduğunu söyleyemiyorum ama beni rahatsız eden, akıcılığı bozan bazı şeyler vardı. Yazarla tanışmak için uygun bir eser değil bence, daha önce deneyimlediyseniz okuyun derim.
..
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.