Eşikte durulmaz, eşikte beklenir diyor yazar. Beklemek de bir iştir çünkü hem de müthiş bir iş! Hepimiz hayatımızda eşiklerden geçiyoruz/kimi zaman geçemiyoruz ama asıl önemli olan o eşiğe gelmek diye düşünüyorum. Gelebilen kişi bir çaba içerisindedir çünkü, bir hareket halindedir. Eskiden ihtiyarlar kapının eşiğine oturma üşütürsün derlermiş, bir bildikleri varmış! Ben de diyorum ki eşikte oturulmaz, eşikten geçilir. Oradan geçerken yaşadığın değişimdir seni geliştirecek olan.
Kitaptaki neredeyse her yazıdan sonra kendi hayatımdaki bazı durumların değerlendirmesini yaptım. Ki bunu zaman zaman yapmamız gerekiyor. İmtihanlardan geçerken yalnız olsak da o imtihanlardan geçenin yalnız biz olmadığımızı düşündüğümüzde birçok şey daha çekilir bir hâl alıyor. İnsanoğlunun var olduğu ilk zamandan itibaren hatalar, imtihanlar, mutluluklar ve hüzünler hep yoldaşı olmuştur. İnsanın kaderini sevmesi gerektiğini aksi halde daima mutsuz olacağını vurgulayan yazılar beni en etkileyenler oldu. Bir de çabanın sürekli olması gerektiğini söyleyen yazılar... Tasavvufla harmanlanmış kısa soluklu deneme yazılarının yer aldığı bu eser birçoğumuzun hayatına veya ruhuna ufak ufak dokunuşlar yapacak, inanıyorum.
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.