abartıldığını düşündüğüm için önyargılıydım fakat beklediğimden iyi başladı.
daha az yoğun bir depresiflikle japon klasiklerinin yazımına benzettim. hatta konu bakımından da kahve soğumadan önce'yi andırdı bana.
etkileyici bir duygu anlatımı yoktu. edebi bir doyuruculuğu da yoktu, daha ziyade bir mesaj verilme amacıyla yazılmış. bunu ara ara doğrudan ara sıra da dolayı yoldan yapmış.
yazım şeklini bu haliyle kabullenerek okuyunca sevdim. duru ve hızlı bir dili vardı, kolay okunuyordu. ana fikir güzeldi.
ama anlaşılması güç bir ana fikri olmadığından bir noktada, 200 küsür sayfanın sadece hayat deneyerek geçmesi sıktı maalesef. çünkü artık her birinin sonunda bir şekilde pişman olup döneceğini insan anlıyor. bu da merak duygusunu yok edip devam etme motivasyonu sağlamadı ben de. öngörülebilirdi. yapılmak istenen şey güzeldi ancak fazla uzatılmış buldum.
kişisel gelişim kitaplarının örneklendirerek öykülendirilmesi gibiydi.
çok uzatılmış geldiğinden bir, bazı şeylerin çıkarımını yapmayı okuyucuya bırakmadığından da bir puan kırmak istiyorum: 3/5
ve önyargımda bir nebze haklı olduğumu düşünüyorum. bu malzemeler daha güçlü şekilde kullanılıp daha lezzetli bir sonuç elde edilebilirdi.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.