ne zaman ki kötü bir şey olur hayatımda, işler sarpa sarar, kendimi dünyaya kapatır şiir kitapları bitiririm. yine öyle bir zamandı, yanımda yalnız didem hanım'ı buldum.
çiçekli şiirler yazmak istiyorum diyen didem madak'ın "artık istesem de mutlu şiirler yazamam bayım" dediği evre bu kitap. sanırım uzun bir süredir o evrede olduğumdan dolayı en çok bu kitabı dokundu bana. çoğu sayfayı gözyaşlarım eşliğinde okudum.
acının ortasında acısız olmayı* öğrendim, öldürenlerimin cenaze namazımı kıldığını* gördüm, bir gölgeyi sevmeyi* bildim, yaralarımdan sızan kanı* ve kalın bir kitap arasında kuruttuğum kalbimi* buldum bu kitapta.
şimdi sadece şunu söyleyebilirim: AH!
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.