Belki de ben yaşamam
gerektiği gibi yaşamadım?
İvan’ın akılcı bir inançsızlıkla sürdürdüğü yaşamı, karanlık deneyimiyle sonlanır.Sonunda ışık karanlığı alt eder.
İvan’ın boşluk içinde sürdürdüğü hayat, onun kendini kandırdığını idrak etmesine - ki bu hayatı sürdürülebilir kılan da kendini kandırması olmuştur - ardından neredeyse bir umutsuzluğa sonunda da kenotik-herkese duyduğu sevgiyle kendini her şeyden arındırma erdemidir bu-bir aşkınlık tezahürüne yerini bırakır.
Ansızın bir güçün göğsünden dürtüp, onu kara deliğe yuvarlar.
Yakalandığı bir hastalık sonucu ölüm döşeğine düşen olan İvan, "İstemiyoruuum,” diye bağırarak” ve
"bilinmezin hâlâ çözümlenemediğini, çözümlenmeden de kalacağını
anlayarak" son gücünü de ölümle
savaşmak için kullanır. Bu son
anlarda her şey değişir.
İvan'ın, son anlarındaTanrı'nın
merhametini ve sevgisini kabul
etmesi ve "anlaması gereken"in ilahi takdirine boyun eğerse bütün yaşamının "düzeltilebileceği” ya da
günahlarının bağışlanabileceğini idrak etmesiyle, artık korkutucu ölümün yerinde mutluluk veren ışık almıştır.
"Yaşam O'ndaydı ve yaşam
insanların ışığıydı; ışık karanlıkta parlar ve karanlık onu alt
edememiştir".
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.