İlk kitabı okumaya başladığımda absürt komedi havası sezmiştim. Sonra olaylar entrikalara daha sonra da polisiyeye dönüşüvermişti. İkinci kitapta da entrikaların hız kesmeyip daha da bir çetrefilleştiğini görüyorsunuz. Hatta öyle bir hal alıyor ki sözde kahramanların hayatta kalmaları, var olabilmeleri için sözde mücadele ettikleri düşmanlarına göz yumduklarını itiraf ederken buluyorsunuz kendinizi. Eee bu durumda kim dost kim düşman?
Bu arada yazar, Stephen King kitapları sahneye yansıdığında anlık olarak nasıl kendini gösteriyorsa bu kitabında da kendine bir karakter olarak yer vermiş, hem de ana karaktere kazık atan cinsten:)
·
126 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.