Sonunu merakla bekleyip bu saatte bitirdiğim bu kitap bugün beni gözyaşlarına boğdu. Daha kitabın başı ben dün kendi isteğimle öldüm ile başlarken anlamıştım, beni bu denli sarsacağının. Esra Kahya o kadar güzel yazmış ki her karakteri bir anda okurken Acibe'yi anlıyorsunuz, bir anda ise Nazenin'i... Ama bu kitapta anlayamadığım iki karakter oldu; Müsemma Hanım ve Meskur Bey... Gerçekten de aşkın bencilliği ile iki hayatı mahveden bu ebeveynlerin bu kadar güzel yazılması ve okuyucuya hissettirilmesi yazarın kaleminin ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Ah Acibe... Çocukken kendi kendine konuşmaların, iki kişilik bir saklambaçı bile doyasıya oynayamamış olman, dokunmadan o güzel yüreğinle F. N. yi sevişin, annene her ihtiyaç duyduğunda sionu koklaman... Senin kamburun yoktu, onların yüreği kamburdu.