Kanat
"İnsanlar ve sokak çocukları arasında kimsenin göremediği bir sınır olurdu. Bizler bu sınırı en başından öğrenirdik ve umursamaz gibi görünürdük. Bakın görünürdük diyorum çünkü aslında içimizde ağlayan bir sınırdı bu bahsettiğim."
Islahevinden firar etmiş iki sokak çocuğuydu Kanat ve Benli Nevzat. Onlar seçmemişti bu hayatı. Hayat onlara iyi davranmamış ve küçük yaşlarında yaşamamaları gereken şeyler yaşamışlardı. Kim isterdi ki zaten bu şekilde yaşamayı? Başka seçenekleri yoktu onların.
O gün de karınları çok acıkmıştı ve yan kesicilik yaparak karınlarını doyurmak istemişlerdi. Ama o günün hayatlarını bu kadar etkileyeceğini ve birçok kişinin ölümüne yol açacağını asla düşünmemişlerdi. Eğer bilselerdi böyle olacağını aç kalmayı tercih ederlerdi. Cüzdanını çaldıkları adam ölmüş ve suç onların üzerine kalmıştı. Üstelik ölen adam bir milletvekilinin kayınpederiydi. Ankara başta olmak üzere tüm emniyet onların peşindeydi. A tabi bir de karanlık güçler. Kimdi bu karanlık güçler ve neyin peşindelerdi? Kanat ve Nevzat'ta onlara ait olan ne vardı? Onların suçsuz olduğunu düşünen Hikmet Başkomiser işin ucunun kimlere dokunacağını merak ediyordu. Ve bu çocukları korumak için elinden geleni yapacaktı.
️Daha sonradan öğrenecektim ki eğer bir insan hayatı için koşuyorsa o insandan daha hızlı kimse koşamazdı.
️Acaba kaç çocuk senin gibi yaşayamadığı çocukluğunu iki çizgiden adam görünce gözleri ışıl ışıl olacak kadar bastırmıştır?
️Bu ülkede herkes eşittir ama bazıları daha eşit. Biz mi? Biz kimiz ki? İnsan olan sokakta mı yaşar zaten?
️Hepimiz bu şehrin dişleri arasında sıkışmış insanlarız. O şehir bizi ne yutabiliyor ne de tükürebiliyor.
İnsan ailesini seçemiyordu değil mi? Keşke bazı çocukların ailelerini seçebilme hakkı olsaydı. Eminim ki o zaman hiçbir çocuk mutsuz ve kötü olmazdı. Hiçbiri sokaklarda yaşamak, küçük yaşlarında katil ya da hırsız olmak zorunda kalmazdı. Güçlü ve hayatta kalmaya uğraşırken çocukluklarını kaybetmezlerdi. Hangimiz görmezden gelmedik ki onları? Hangimiz yok saymadık? Hepimiz suçluyuz en az aileleri kadar. Ben kendi adıma ( ki farkında olmadan da olsa eminim ki hepimiz yaptık ) yapmayacağım, onları görmezden gelmeyeceğim. Çünkü biliyorum ki onların da benim çocuğumdan bir farkı yok. Sadece yanlış ailelerde dünyaya gelmişler. Ahh sanırım bir anne olarak bu kitabı okumuş olmak beni çok etkiledi. O yüzden kendimi daha fazla yazmamak için durduruyorum ve yorumumu kitaptaki şu güzel sözle bitiriyorum: "Hiçbir çocuk savaşmak zorunda kalmamalı."
··
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.