Kitabın içeriğinde yaşamı, bir bütün yapan kelimeler var. Her kelime kendi temasına sahip bunu çok sevdim. Özellikle her bölüm sonunda tavsiye şarkıların olması beni mutlu etti. Müzik dinlemeyi sevenler, bayılacaktır (Not: Bazı şarkılar, canınızı yakabilir. Sonra bana kızmayın). Bir diğer sevdiğim şey ise karekodlar oldu. İlk defa böyle şey gördüm. Açıkçası benim hoşuma gitti. Bununla ilgili bir şey söylemeyeceğim size, kendiniz denersiniz (Sürprizi kaçmasın).
Yazarın kalemi oldukça sade ve akıcı diyebilirim. Kitabın türünden dolayı zaten çok ağır bir şey beklemiyordum zaten bu yüzden çok şaşırmadım. Rahat kolay okunabilir bir kitap. Özellikle ben bu tarz kitapları soluklanmadan okuyamıyorum. Kurgu kitaplar kadar içine giremiyorum. Bu kitapta ise bence benim başına oturmamı sağlayan şey her başlık altında sanki yazarın sizinle sohbet ediyormuş gibi yazdığı satırları oldu. Gerçekten kahvenizi yapıp okumaya başlarsanız, arkadaşınızla karşılıklı sohbet ediyormuşsunuz gibi geliyor. Bilmiyorum belki de ben kitapta bazı satırlara kendi kendime cevap verdiğim için öyle hissetmiş de olabilirim.
Öz Şefkat başlığı benim ilgimi daha çok çekti. “Kendimizi de sevdiklerimiz arasına alabilir miyiz?” cümlesi ile okumaya başlıyoruz bu bölümü. Okurken, en çok durup düşündüğüm kısım oldu. Çünkü bazen kendimizi aşırı yıpratıyoruz ve ihmal ediyoruz. Benim farkındalık kazanmam açısından güzel oldu.
Şükür başlığı altındaki “Şükran Listesi” kısmını çok sevdim. Gündelik hayatın koşturmacasından geri plana attığım bazı şeyleri bana hatırlattı. Hemen kendi şükran listemi yaptım. Unutamayacağım bir yere itinayla astım. Siz de o kısma geldiğinizde bence kendi listenizi yapın.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.