Serinin ikinci kitabından herkese merhaba. İlk kitabı kadar kalbime işleyen satırlarıyla, nahif karakterleriyle ve en önemlisi Derviş Dede'm ile zihnimin en güzel köşesinde yerini aldı. Yazarın kalemine yine yeniden hayran kaldım. Ki zaten yazar arka kapak yazısında diyor ki:
Asude Bahçe, kapısına kara kış dayanan kederli kalplere, o kalplerin içindeki portakal çiçeklerine sığınmayı fısıldamak için yazıldı.
Gelelim kitaba :)
İlk kitapta evliliklerinde büyük sorunlar yaşayan Zeynep ve Ömer bu kitapta adeta ikinci baharını yaşadı. Ve bana da onların mutluluklarına ortak olmak düştü. Seve seve bu görevimi yerine getirdiğimden şüpheniz olmasın zira nahif çiftlerin nahif sevgilerini okumak umut aşılıyor. Kalbimin genişlediğini hissediyorum. Sevinçle bakıyorum yaşama...
Hümâ ve Yusuf Ali Sarnıç...
Yazarımız 1973 senesine öyle güzel bir yolculuğa çıkardı ki. Siyah beyaz anıların arasında bir renk cümbüşü gibi duran çiftimi hatırladıkça yüzümde tebessümlerin en güzeli oluşuyor. Yusuf Ali askerdir. Hümâ ise zengin bir ailenin tek kızıdır. Ailesi ölen çocuklarından sonra Hümâ'ya bağlanmamayı hatta sevmemeyi tercih ettiler ve bunu da kızlarına hissettirmekten geri durmadılar. Yusuf Ali ile olan sevdasını asla onaylamayıp daha da ileri giderek kızlarını tamamen sildiler.
Hümâ öyle güçlüydü ki bütün zorluklara sevdiği adam için katlandı. Bütün acılara ve bütün kayıplarına... Kocasını Kıbrıs Barış Harekatına gönderirken de dimdik ayaktaydı. Kader bu nahif çifti önce ayırıp yıllar sonra öyle bir bir araya getirdi ki gözyaşları içinde okudum.
Elbette bu çiftin bu kitapta olmasının da bir nedeni vardı. Ve ben olayların birbirine bağlanış tarzını da çok beğendim.
Derviş Dede'm...
Gül şerbetiyle ağızların, sohbetiyle gönüllerin tadını yerine getiren güzel insan... İlk defa bir karakter ile bu kadar bağ kurup bu kadar benimsedim. Ve sanki kapıdan çıksam ben de o güzelim bahçesinde oturup sohbetine eşlik edecekmişim gibi hissetmekten kendimi alamıyorum. Hani bazen çok derin duygular hisseder ama kelimelere dökmekte zorlanırız ya ben de Derviş Dede için aynı şeyleri hissediyorum. Kelimelerim yetersiz kalıyor gibi geliyor. Okuyunca bana hak vereceğinize eminim :)
İncelememe Zeynep'in de dediği sözlerle son vermek istiyorum:
"Her mahalleye bir Derviş Dede lazım. Keşke her zaman böyle yakınımda olsa ve başım her sıkıştığında, cevabını bulamadığım her soruda kapısını çalabilsem..."
Serinin üçüncü kitabı olan 
Derviş Kelamı'da görüşmek üzere :)
Derviş Kelamı'da görüşmek üzere :)
·
1 +1'leme
·605 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.