Hüseyin Hakan'ın "vay bee" diyerek okuduğum o eseri!
Toplum. Birey. Rüyalar. Eleştiri. Değerlendirme.
Değişen kültürün etkilerini hissedene ne mutlu, farkında olan insan bu dünyanın umududur derim hep.
Kitap bol bol eleştiri ve değerlendirme içeriyor.
Yazar kendi özelinde yaptığı sorgulamaları ile topluma doğru hareket ettiriyor kelimelerini. Üstü kapalı şekilde gönderme yaptığı yerler de ayrı bir hava katıyor. Sorgulama yolunda giden insanın kalabalıktan uzaklaştığını görüyoruz. Ve kendine ıssız bir yer arayan -belki de bir mağara- insanın kendine -yazarın tabiriyle mağara- icat ediyor. Benim düşünceme göre herkesin mağarası farklı ve kendine özeldir. En temelde kişi kendi ruhuna yöneldiği zaman ise mağarasının ilkini keşfetmiş oluyor.
Her yazıdan önce yer alan aforizmalar gelecek yazıyı yankılayacak biçimde seçilmiş.
"Rüyalar da İnsandır" bölümüyle yazarın, insan rüyalarının yansımasıdır, demek istemiş midir? İstememişse de ben öyle yorumladım. :) Ancak rüyaları hayli ciddiye aldığı âşikar, öyle olmasa böyle bir başlık altında bize rüyalar üzerinden bir şeyler anlatmaya çalışmazdı değil mi? Üstelik bölümün sonunda doldurmamız için bir sayfa bırakmış bize.
Bazı yazıların ise kitabın genelindeki yazılara nazaran basit kaldığını, o metinlerin ruhunun ortaya tam manasıyla çıkmadığını düşünüyorum. Anlatım dili ise sade ve akıcı. Tabii ki yer yer kapalı ya da tasvirli anlatım yapılmış.
Tüm kitabı çizmiş olmaktan korkacak kadar çok çizgi bıraktım satırlara. Tamam tamam. Ama "sevmek mübalağa sanatıdır, abartın" diyen kimdi? Öyle sevdim işte bu kitabı. Eleştirel ruhuma o kadar iyi geldi ki. Duygularımı ve benliğimi birebir yansıtan yazıları okurken içlenerek vay bee dedim.
Son olarak umarım bir gün hepimiz YİP'e üye oluruz.
··
164 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.