"Genellikle en zor kendini affediyorsun."
Çok kıymet verdiğim bir hocamın bana hediye ettiği harika bir kitap. Her gün açıp okusanız her gün size iyi gelecek bir ruha sahip. Soru cevap şeklinde ilerliyor ve her bir sorunun cevabı kendinize bu hayatta nasıl davrandığınızla ilgili sorgulamalar yaşatıyor. İyi kalpli olmanın, kendi yolunda ilerlemenin, düştüğünde yardım istemenin, sevgini göstermenin ve sevgiye layık olduğunu fark etmenin güzelliğini size hissettiriyor. Kendi değerinizin başka insanların size nasıl davrandığıyla değil kendinize nasıl davrandığınızla ilgili olduğunu öğretiyor. İnsana ve hayata dair böyle naif öğretilere sahip, hem çizimler hem de soruların gerçekliğiyle dostluğu, sevgiyi kalpten hissettiren bir kitap. Büyük küçük herkesin başucu kitabı olsa ve herkes işe kendini sevmekle başlasa çok güzel olur. Sevgiyle kalın…
“Söylediğin en cesurca şey neydi?”
“Yardım et.”
“En güçlü olduğun zaman ne zamandı?”
“Zayıflığımı göstermeye cesaret ettiğim zaman.”
Dijital bir günlük gibi kullanmış olacağım şimdi bu inceleme kısmını ama bu kitabı gerçekten gözlerim dolu dolu okudum. İçinde bulunduğum buhranın, baş etmeye çalıştığım şeylerin karşısında ne yapamam gerektiğini bilemez bir şekilde dururken bana hediye edilmiş bir kitabın içerisinde bir yol haritası buldum. Ne kadar kıymetli bir hediye olduğunu hayatım boyunca hatırlayacağım. Yukarıda yazdığım alıntıyı okuduğumda zaten bildiğim bir şeyin aslında kendime, ne kadar acımasızca bir yaklaşım olduğunu gördüm. İnsan yardıma ihtiyacı olduğunu söylemekten ziyade yardım istediğinde zayıf biri gibi görünmekten korkuyor. Etrafındaki insanlar öyle düşünmese bile sen kendini yardım istediğin için zayıf görüyorsun. Çünkü her zaman her işini kendin yapan çok güçlü bir insan olmak zorundasın. Bu düşünce ilk nerede oluştu, ben kendimi ne zaman herkese ve her şeye karşı bir kalkan gibi kullanmaya başladım bilmiyorum. Bu da bu kitaptan sonra kendimde çözmeye çalışacağım bir düğüm olsun.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.