insanı izlemenin, insan olmanın, bugün yaşadığım coğrafyanın ötesinde adem’den bu yana ayak basılan her coğrafyanın sancısını çektiğim vakitlerde, bana el uzatan yegâne kişiydi sema kaygusuz. çoğunluğun kendilerini belirli kimliklerden ibaret kıldığı, başka kimlikten olanları ötekileştirdiği, birikimiyle sığlaşan bu çağda tüm bunlardan sıyrılarak her seferinde yalın bir insanilikle çıktı karşımıza. her satırına kim bilir kaç milyar anlam atfederek. benden, bizden, milyardan bir parça olarak.