bu ilk emrah serbes okumam. behzat ç’den yola çıkarak biraz sarkastik bir dili ve alışkın olduğumuz biraz kaba bir jargonu olacağını düşünmüştüm. zira yanılmadım da. kitap çağlar iyice’nin ağzından duyduğumuz, onun küçük ama kendi kendine sığamadığı dünyasının hikayesi. aşık olduğu kız kardeşi çiğdem, can dostu mikrop cengiz, anısında sakladığı dedesi ve güç bir iç kırıklığıyla anımsadığı eski sevgilisi.. küçük bir şehrin yorgun hayatının heyhulasının yanında taksim’de tüm güzelliğiyle devam eden gezi direnişi.. gezi’yi, parkta verilen mücadele dolu direnişi anlatışını çok sevdim. kitabın sonu sadece gezi’deki direnişin içinde çağlar’ın geçmişini ve ergence bir telaş ve hayat korkusu içinde arama mücadelesi aslında. çağlar’ın babasının direnişle neticelendirilen iyi bir metafor olduğunu düşünüyorum. resmin büyüğüne bakıldığı zaman kitap idealize edilmiş bir hayalden yola çıkıp gerçekliğe varamadan kayboluyor. bazen bu kayboluş gerekli hayatlarımızda. kitaplardan hayatlarımızı öğrendiğimize göre de bu kayboluşa muhtacız biz. kitabın bitişi için 8 puanı hak ettiğini düşünüyorum.
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.