İnsanlar genellikle benim çok şey bildiğimi sanıyorlar... Halbuki gerçekten de gülmekten başka tek bir yol bile bilmiyorum.
Öykünün başından sonuna kadar yazarın yaşadığı değişim çok şey anlatıyor. Kendini iyileştirme süreci tam olarak da böyle oluyor sanırım. Öfkeyle başladığın cümleyi özleyerek tamamlıyorsun. Bir adım ileri gidiyorsan iki adım geriliyorsun. Kolay olmuyor, deneyerek, yanılarak, düşerek, kalkarak ilerliyorsun. Tüm olumsuzluklarda bir güzellik bulmaya çalışıyorsun. Acılarınla gülerek başa çıkmayı öğreniyorsun çünkü yazarın da dediği gibi: "Dalga geçemediğimiz her şey bizi tüketir, gülelim gitsin."
Ben de seni suçladım Osman, sonra kıyamadım affettim ama sen yine de bilme. Yada bil sen de gül gitsin Osman.
Yazarın, "Ben bu yolun sonunda kendime çıktığım için çok mutluyum. Zor bir yolculuktu ama doğrusu değdi, manzaram gayet iyi." sözleri bu sürecin nasıl sonuçlanması gerektiğiyle ilgili en doğru mesajı verdiği kanısındayım.
·
159 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.