İnsan hayatını renklerle ilişkilendirebiliriz. Bazen hava kapalıdır ve gri hissederiz, bazen umut verici bir an yaşanır ve maviye boyanır her yer. Hatıralar da renklerle akılda yer eder bazen. Yıllar önce kaybettiğiniz dedenin kahverengi şapkasıdır mesela. Ya da çocuklukta teyzenizin bahçesinden topladığınız eriklerin yeşili.
Yazar da kitaptaki öyküleri renklerle bağdaştırıp isimlendirmiş. Ve her öyküde suluboya üstüne damlayan sularla birbirine karışan renkler gibi, sırların açığa çıkıp tüm duyguların karıştığı anlar yaşanıyor. Hayatın içinden ailelere ait sarsıcı öyküler bunlar. Çocuklukta ben bunları neden yaşadım sorusunun cevabı her zaman bulunamayabilir. Ama özellikle yıllar süren evlilikleri anlatan öykülerde ister istemez sorguladım bazı şeyleri. Gerçekten de bazı eşler bu kadar iyi saklayabilir mi kendini. Hiç mi anlamadın diye sormak istedim karakterlere. Yoksa anladın ama böyle yaşamayı mı tercih ettin?
Her öykünün yıkıcı ya da özgürleştirici bir yanı vardı ama son öykü tüm okurları sarsacak kadar çarpıcı bir yere doğru ilerledi. Son cümlede "Kimdi gerçek kurban?" diye sordu kadın. Evet bazı hikâyelerin kurbanı var ama daha çok seçimlerimiz belirliyor bunu.
Bir süredir öykü kitabı okumamıştım. Yaşanmışlıklar içerdiği ve düşündürdüğü için daha sık yer vermeli okumalarda dedim bitince. İnsan zaman zaman silkelenmeli. Etkileyici öykülerdi, tavsiye ederim.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.