Abdullah ibni Eş- şıhhir anlatıyor :
Âmiroğullarından oluşan bir temsilci heyetiyle Peygamber'e(sav) gittim. Rasulullaha hitaben "Sen bizim seyyidimizsin/ efendimizsin" dedik.
"Seyyid/ Efendi olan Allahtır." Buyurdu.
"En üstünümüz ve büyüklük bakımından en büyüğümüzsün." Dedik.
Şöyle buyurdu; "Bu sözünüzu ya da bu sözün bir kısmını söyleyin. Şeytan, sizi peşinden sapıklığa sürüklemesin."
"Ben, kıyâmet günü Âdem oğlunun seyyidiyim (efendisiyim). Kabri ilk açılacak (haşrolunmak için kabrinden ilk çıkacak) olan benim, ilk şefaat edecek olan ve şefaati ilk kabul edilecek olan da benim." Müslim
Bu rivayet “asla seyyid demeyin” anlamına gelmez.
Aşırılıktan sakındırma ve tevazu öğretisidir.
Allah rasulü aşırı yüceltmeyi istememiştir.Hristiyanların Jesus Christ’i ilahlık mertebesine çıkarması gibi bir aşırılığa düşülmemesi için ümmetini uyarmıştır.