Karşıdan karşıya geçmeye korkardım, yol genişse hala da korkarım. Kapalı alanda da kalamam. Dışarısı görünmeyen her tarafı kapalı asansöre binmem ve evim 7. katta. Her gün merdivenle iner çıkarım. 10 kat bile olsa üşenmem merdiven kullanırım.
Kelebeklerden korkardım ki hala da korkarım. Hani şu bej rengi gibi acayip renkli, kocaman olanlar. Şimdi de tam zamanı nereden karşıma çıkacaklar diye ödüm kopuyor.
İnanın bende anlamış değilim:)) Kardeşlerim ve kuzenlerimde de bu kelebek korkusu var. Hiç birimiz de bunun sebebini çözemedik. Korkuyoruz o kadar. Acaba biz küçükken kelebeklerle dolu bir odada kapalı mı kaldık? Cevabı verebilen de yok :))
İnanır mısınız? Bu zamana kadar bende fobi olan tek şey kitaplarımın bir yerine bir şey olmasıydı. Hatta daha geçenlerde kitabımı bir hoca almıştı ve kitabım feci bir kaza sonucu su içinde yüzdü. Ben iki gün okulda her kitabına noulmuş diyen oldukça ağladım. Hoca vicdan azabı yapıp bana çok istediğim ama daha elime geçme iş olan bir kitabı almış. Allah a çok şükür bundan başka da fobim yok.