Ayşegül Devecioğlu'nun okuduğum ilk kitabı son olacağını da sanmıyorum. Anlatımındaki büyülü ya da aslında rüyası gerçekçilik beni çok etkiledi kitabı hatim edip bazı yerlerini dua gibi okumak istedim. Sabah başladım akşam bitti gibi bir kitap değil evet ama bunun sebebi anlatılan her masalın üzerine bir uyuyup uyanmayı gerektirecek kadar yoğun olması bence. Kimi zaman tasvirler şiir gibiydi bunu da nasıl düşündün Ayşegül diye samimi bir dostuma güler gibi hayran oldum kimi zaman o kadar gerçekti sanki okumuyorum da ben de odada oturmuş izliyorum gibi yaşadım. Çingenelerin hayatları, ne yaparlar ne yapmazlar bilmem benim hiç çingene tanıdığım olmadı ama zaten "Yalnızca inanmak istediğimiz öykülere inanabiliriz". Baş karakterin artık Naciye abla degil de Basri olduğu sayfaları okurken ya Basri'ye ben de kırgın olduğumdan ya da kral ilan edilmesine kızdığım adamı Basri'nin yere göğe sığdıramayışından olsa gerek o sayfalara geldiğimde artık benim okuduğum kitabın sonunu bulmak için Balkana gitmem gerekiyormuş da yeni bir kitaba geçmişim gibi hissettim. Aynı dönemlere denk geldiği için yazarın anlatmasa, bu acıyı bir kez daha hatırlatmasa içinde ukde kalacağını zannettiğim için maraş katliamının konu edinilmesini ben yadırgamadım ama bütün yol boyu anlatılan masaldan kopup gerçeklik yüzüme tokat attığı için canım yandı biraz. O da artık bir zahmet. Ben çok beğendim
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.