Eser, isminden de anlaşılacağı üzere oldukça acı bir sonla bitiyor. Werther in bunalımlı, depresif ruh hali insana öyle bir yansıyor ki, yüzüm bugün çok gergin ve renksiz gibi geldi bana. Kitapta öyle güzel cümleler, tasvirler vardı ki hangi birini yazsam diye düşündüm. Özetle kendime aldığım ana fikir: insan ruhu ebediyete mübteladır. Fani olan her ne varsa ruhunu sıkıyor, parçalıyor. Yediğin bir meyve bile elinde iken midene gidiyor, sonlanıyor. Onu seviyorsun ama sonsuza kadar elinde tutamıyorsun. Sevdiğin insan için de hep sonsuza dek onla olmak, sevginin sonsuza dek sürmesini istiyorsun. Ama sınırlı olan bu fani dünya buna müsaade etmiyor. Ruhumuzun bu denli sonsuz aşkı, bize bu dünyaya ait olmadığımızı ispatlıyor. Fani olan her neyse ona gösterilen aşırı tutku, bağlılık insan ruhunu paramparça ediyor.
··
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.