1- İnsan iyidir, kötülükle sonradan tanışır.
2- İyi insan içindeki şeytani sese “Sus!” diyebilendir.
3- İnsan genellikle kendi nefsine göre iyidir -ki bu gerçek iyilik sayılmaz- diğer türlü takındığı içten tavırlarla taht kurduğu kalplerin sahibine göre iyidir.
4- İyi insan olmazsa iki olasılık vardır ya insanlık kötüye gider ya da nötr davranır, kötülükle varılacak ana nokta insanın birbirini ardından kendini tüketmesidir bunun ardındansa bir yitiklik ve tepkisizlik dönemi süregelecektir sonuç ikisinde de aynıdır, hiçlik, toplum toplumluğunu yitirir ve helâk edilir.