Okuması çok zordu.
Öylesine değil, gerçekten, yazarın çok ağır şeyleri çok olağan anlatış şeklinden mi bilmem birçok kez normal bir şekilde okurken anlık şokla kitabı kapatıp göğsüme bastırdığım oldu.
Şu an psikoloji alanında çalıştığımdan belki de ben olaylarla bağ kurup yıpranmak yerine onları olduğu gibi kabul edip daha çok Jude’un ve arkadaşlarının ilerleyişine odaklandım -Jude'un suçlu değilken özür dilediği her bir şey için kalbimin en başından tekrar kırılmasını engelleyemeden tabii-.
Ama eminim ki 18 yaşındaki toy halim okumuş olsa belki de günlerce, haftalarca kendine gelemezdi.
Bazen asıl yazımdan mı yoksa çeviriden mi bilmiyorum ama olayların rapor okuyormuşuz gibi yazıldığını hissettim bu benim için eksiydi, zaman zaman yavanlaşan bir dili vardı ama zengin karakterleri sayesinde alttan alabildim.
Olanları art arda okuduğunuz zaman “bu kadar acı bir arada olur mu, bu kadar şey böyle tek bir kişinin başına gelir mi?” diye yadırgayabilirsiniz, sorgulayabilirsiniz kurguyu, haklısınız da.
Kitapta bir cümle var, 646. sayfada; “Ama o senin takdir etmeni değil, olduğu gibi görmeni istiyor. Yaşadığının, her ne kadar akla sığmıyorsa da, bir hayat olduğunu söylemeni istiyor.” diye.
Bence tüm kitabı özetleyen cümle buydu.
Bu kadar tetikleyici unsur barındıran bir kitabı kimseye önereceğimi düşünmüyorum ama eğer merak edip okumak isterseniz bu cümleyi dikkate alın lütfen.
Eğer bu bilinçle başlar ve bitirirseniz, benim gibi dört adamı ve onları çevreleyen herkesi de eminim korumak istediğiniz aileniz gibi sevecek, zorlandıkları anları da içtenlikle paylaşacaksınız.
Hayatınızın hangi döneminde olduğuna göre değişebilecek belki ama mutlaka bir şeyler hissedeceksiniz.
··
236 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.