ben kitabın yarısındayken ferit edgü vefat etti. okumaya başladığım zaman yaşayan birisinin, dünyadan göçüp gitmiş yazarlar, şairler hakkındaki düşüncelerini okumak, vefat ettikten sonra okumaktan çok çok farklıydı. bizim dünyamızdan, şimdiden bir göz, hala görebilen bir göz yapıyor bu yorumları diye düşünüyordum. ve sonra (nasıl bilmiyorum) bir anda diğerleriyle aynı kategoriye girebildi gözümde. kendisinin de ölümü çokça olası görüp, dramatize etmemesinden midir gerçekten bilmiyorum. belki de hala hayattayken onun birkaç kitabını okuyacak kadar şanslı oluşuma şaşırıp, alışamadığım içindir. artık şaşırmama gerek yok.
kitaba ilk başladığım zaman ferit edgü'ye özenip onun hakkında yazmak istediğime karar verdim. kafka'dan bahsettiği kısımda şöyle diyordu "her genç yazarın keşfettiği, etkilendiği, yapıtıyla diyalog kurduğu yazarlar vardır. bunlar zaman içinde önemini yitirirler. öylesine ki genç yazar orta yaşlarına geldiğinde, bu yazarlarda ne bulduğunu şaşırarak sorar kendine."
tam olarak yapıtlarıyla diyalog kurabildiğime inandığım birisiydi benim için. orta yaşlarım için (ona güvenerek) bir şey diyemeyeceğim ama şimdi hala okumadığım hikayeleri olduğu için çok mutluyum.
"her okurun bir kafkası olduğunu biliyorum" diyor ferit edgü. benim kafka'mın da o olduğuna inanıyorum.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.