Dostoyevski'nin ilk eseri İnsancıklar..
Bu kitabı 24 yaşında bir gencin yazmış olması bir kere daha şu
"Zaman sadece armutları olgunlaştırır "
Sözünü hatırıma getirdi..
Yalnız bu olgunluk öyle bir seviyede ki yaşça büyük olan bir erkeğin duygusallığını taşıyor olması..
Kim yirmi dört yaşında, hayatının sonbaharında olan bir insanın duygusal durumunu dile getirebilir? Derse birileri
Getirmiş işte..
Büyük yazar olmanın kanıtı niteliğinde takır takır yazmış Dostoyevski...
Mektuplaşma şeklinde ilerleyen romanda pencereleri karşı karşıya bakan Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna arasında ki saf sevgiyi ortaya koymuş..
Varvara genç güzel yoksul ve hasta bir kızdır.
Devuşkin bu kızı en saf en ulvi duygularla sevmektedir.
Mahalle başkası ve çıkabilecek dedikodulardan zan altında kalmanın vereceği utançla birbirlerine yaşadıkları her olayı en ince ayrıntısıyla sohbet edercesine yazmış her ikiside..
Hayat şartları, geçmiş anılar, yoksulluk, ev ve iş ortamları, yaşadıkları sorunları hiç bir kuşkuya yer vermeden,büyük bir içtenlik, samimiyet yanında aklından her geçeni yazma durumu söz konusu..
Cümlenin sonunda o an hatırlarına gelen bir olayı sıkıştırdıkları gibi duygularını, karnındaki konuşmalarını,hislerini kağıda dökmüşler.
Sonunda ki bir duruma doğrusu üzüldüm..
Varvara 'nın mektuplardan birini sıkıştırıp üzerine iplik sarması ve mektupları bırakması.. :(
Arka kapaktan
"Bazen insan duygusallığa sürüklenip hayatın neye benzediğini unutuyor. Hatta heyecanından gereksiz heveslere kapılıp kendini kandırıyor işte"
·
504 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.