Ressamın İsyanı, bütün iyi kitaplar gibi kafamda birçok soru işareti açtı. Caravaggio için “Leonarda, Michelange Botticelli antik Yunan özentisinde insanı abartılı güzellikte yaparken, o kendi halinde resmetmiş. Gerçeğin doğallığında ideali silmiş, resmi tepetaklak etmiş. Sanat dünyasını sarsmış.” diyor. Sanat ve “güzellik” ilişkisi üzerine tartışılacak ne çok şey var. Bir de sanatçının dönemin iktidarına, egemen inancına teslimiyeti konusu var. Caravaggio’nun resimlerindeki o baskın karanlık duygusu ışık ve gölgeyle yaratılan o tekinsiz dünya döneminde “ezber bozan”, kilise tarafından kabul görmeyen bir tarz. Caravaggio “ Azize Lucia’nın tepesine melek koymasını isteyenlere ‘Melekler varsa, gösterin yapayım” diye meydan okumuş. Meryem modelleri de fahişelermiş. Üstelik bunu engizisyon döneminde yapabilmiş. Yazar, Caravaggio’yu Nazım Hikmet’e benzetiyor. Yaşadıkları dönemde “Ölüsü dirisinden makbul” ve bugün “bir kültür mirası” olarak...Kitabın sonunda Vassaf’ın Papa’ya bir mektubu ve bir kampanya duyurusu var. Engizisyon tarafından sapkın ilan edilip yüzüne demir maske geçirilen ve yakılan Giordano Bruno’dan özür dilenmesini istiyor. 400 yıl sonra...
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.