Ezop masalları, önceleri manzum olarak anlatılmış daha sonraları yazıya geçirilmiş didaktik ürünlerdir. bu masallar, insanlara toplumsal düzen içerisinde mutlu yaşama yollarını göstermeye çalışır, ahlâkî değerleri benimsetme amacını güder. kaynaklarda fabl türünün kurucusu olarak anılan ezop, bir halk ozanı görevide görerek toplumun belleğinde birikmiş olan anlatılarla birlikte kendi deneyimlerini ve gözlemlerini de dile getirmiştir. hatta bu anlatılara benzeyen birçok masal, daha sonraki devirlerde gerek yazarlar gerekse anlatıcılar tarafından ezop’un masallarına dahil edilmiştir ezop masalları ilk kez m.ö. 300 yılında demetrios phalereus tarafından, ikinci kez m. s. 100 yılında babrios adlı bir şair tarafından 10 kitap halinde yeniden derlenip yazılmıştır. ayrıca latin edebîyatında augustus ve quintilianus, onun masallarını çok beğenirler. bu masalların mutlaka latin diline aktarılması gerektiğini bildirirler. phaedrus, masalları ilk kez latinceye aktarır. bundan sonra avianus da masalları yazmayı dener. xiv. yüzyılda planudes adlı bir rahip masalları düz yazı şeklinde yazar. xvii. yüzyılda ise fabl ustası sayılan la fontaine, büyük oranda bu masallardan yararlanarak la fontaine masalları diye anılan eserini ortaya koyar.