okurken yaşadığım hız treni misali duygularım beni boğdu, yere çarptı, uyku uyutmadı. hayatında biri olan birini sevmek dünyanın en kötü hissi, kendini pis hissediyorsun, suçluyorsun, yeri geliyor ona olan sevgin kendine olan nefretine dönüşüyor. ilk başlarda werther'e çok kızdım saçma sapan şeylerden ümitlenerek kendine bir aşk yarattı bilincinde ama bir o kadar da onu anlamak beni çok yordu. kendini öldürme düşüncelerine çok kızdım özellikle 46.sayfadaki intiharı kabul ettirmek için verdiği örnekler ne kadar mantığa yatsa da bunu sırf haklı çıkmak için kullanması beni delirtti ta ki o düşüncelerini kendi için kullandığını fark edene kadar. son 20-25 sayfayı okurken canımdan can gitti, ağladım, dört sigara içtim arka arkaya. canımı çok yaktı bu kitap, hiç kimse böyle bir acizlik yasamamali kendine bu kadar zarar vermemeli cidden. okudukça kendime de kızdım. ölmeden önce tüm borçlarını ödeyip, yardımcı olduğu insanlara iki aylığını peşin vermesi beni o kadar sarstı ki... su cümleyle özetleyebilirim hislerimi; dünyanın en büyük yürekli insanı olup küçücük kalplere sığmaya çalışmak tam olarak böyle işte. lotte'ye kızgın değilim kurulu düzeni, verdiği sözleri ve bakması gereken boğazlar içinde gündelik düşler fırtınasinda bir adam için her şeyden tabiki de vazgecemezdi, sadece ona kırgınım. her şey geç olduğunda sevginin bir anlamı kalmıyor. hatta son anda belirttiği o sevgi kırıntısı werther'e daha büyük bir yük verdi. hayatına son verdirdi. zor bir kitaptı. kimse böyle bir acı yaşamaz umarım. üstelik ölürken mental acıları fiziksel ızdıraba da döndü, kolay bile ölemedi...
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024149,9bin okunma
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.