Söze nasıl nereden başlasam bilemiyorum aslında.. Bi arkadaşımın hediye ettiği ısrarla okuduğu Roza'yı gözyaşları içinde okudum.. Şanlıurfa'dan Hatay'a göç eden bir aile yanlarında birkaç parça eşya 3 çocuk ve tabii ki geride bırakmadıkları ölüm töreleri..
Ailenin en küçüğü olsa da yüreği ve aklı en büyük evladı Roza.. Bir kürt kızı olmasına rağmen kanser arkadaşı Lale için küçücük yaşında donör olan onun acısını paylaşmak adına saçlarını kazıtıp moral vermek isteyen bunun üzerine annesinden şiddet gören ki o kadın anne olamaz büyük kızı aşiretin onaylamadığı bir adama aşık olup kaçtı diye ölüm fermanını ilan eden bi anne!!!! Sefalet içinde bir aile baba ve abi kışın inşaatta amelelik yaparak hayatı kazanmaya çalışırken yazın tarlada ailecek çapa yaparak hayatta kalmaya çalışırlar.Ancak Roza'nın ablası Ğezal hem amcasının oğlu ile evlenmemek için hem de mutlu olabilmek adına sevdiği adama kaçar evlenir ancak töre peşini bırakmaz. Yaşanan acı olaylar sonrası Ğezal acımazsızca öldürülür.
Birebir yaşanmış olan bu acı ölüm de şimdi kime kızmalı kime şikayet etmeli hayatın kanunu bu olamaz olmamalı ben batıda yaşıyorum diye kendimi şanslı mı hissetmeliyim ya da? Ülkemizin gerçekleriyle yüzleşmekten kaçınmak burnumuzun dibinde yaşanan cinayetlere bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyerek ses çıkarmamak korkmak saklanmak nereye kadar kaç masum daha toprağa girsin ki bu acımasız töre bitsin.. Aynı ülke de böyle cahil insanlarla aynı havayı almaktan nefret ettim bir kere daha.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.