Kitabı özetleyecek en iyi kısmın bu paragraf olduğunu düşünüyorum... (Spoiler)
Ivan İlyiç onca insanın yaşadığı şu koca kentte, onca eş dost arasında ve onca aile üyesiyle birlikteyken, ne denizlerin dibinde ne de toprağın binlerce metre altında bir benzeri daha bulunamayacak korkunç bir yalnızlıkla yüzü divanın arkalığına dönük yatarken, yalnızca geçmişin hayaliyle yaşıyordu. Geçmişten bir biri ardına tablolar canlanıyordu gözünde. Hep yakın zamandan başlıyor, uzağa, en uzağa, çocukluğuna doğru gidiyor ve orada duruyordu...
Tolstoy bu kitapta onca aile bireyinin, çalışma arkadaşının, dostlarının yanında insanın içten içe yaşadığı yalnızlığı anlatmış. Aynı zamanda içimizde her geçen gün daha çok yer kaplayan çocukluğumuza, gençliğimize, geçmişimize olan özlemi bu yalnızlıkla birleştirmiş. İvan İlyiç'in yaşadığı hayattan duyduğu memnuniyetsizliği bir şeyleri yanlış yapma, istediği gibi bir hayat yaşayamama durumunu çok güzel hissettirmiş.
··
7,7bin Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
O çarptığı yerin ( adını unuttum) ağrısını bize de hissettirmişti:/ Çok etkileyici bulmuştum bu kitabını
