İncelememe bu cümleyle başlamak istedim; "yaşarken yaşayalım"
Her birimizin öyle hayatları var ki her biri içinde farklı bambaşka hikayeler barındıran. Kiminin yükü sırtına ağır gelir, kimi tekdüzeliğe dayanamaz hale gelir... fakat her birinin içinde gizli olan itiraf edilemeyen bir şey var ki, bir şekilde kaçma dürtüsü. Mucadeleden -büyük ya da küçük hiç fark etmez- kaçmak en kolayı.
Ölüm ne soğuk bir kelime ama kaçınilmaz bir son. Eni sonu hepimizin gidecegi yer orası. Sadece belirsiz olan bir şey var ki ne zaman olacagi belli degil. Şuna eminim ki içimizde sakladigimiz bütün dürtüleri -delilikleri- bir şekilde bazı sebeplerle sakliyoruz ya da bastiriyoruz. Gerek toplumsal getirilere aykırı gözükmemek için, gerek toplumda kabul görülmek için, gerek ailevi degerlere zarar vermemek için... fakat suna da eminim ki bizler de bir deneye tabii tutulsaydik farkinda olmadan içimizdeki hiç bir istegi, ihtiyaci saklama geregi duymazdık.
Peki yarın ne olacaği belli mi ?
Yani o sonun bugün gelmeyeceği malum mu ?
Ölüm her an baş ucumuzda bekliyor. Bizse erteleyerek, bastırarak, öteleyerek geciriyoruz tum zamanimizi pervasizca.
Bu eser benim belki de yaşamımım birçok noktasina somut anlamda dokundu.
Diliyorum ki herkesin bir uyanışı olur.
Kaleme emeğe sağlık.
·
1 +1'leme
·77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.