Öncelikle kitapla aşk yaşadığımı söylemeden edemeyeceğim.
Sevgili Ahmet Rasim’in Eşkal-i Zaman’ından sonra hangi kitabını okursam okuyayım pişman olmayacağımı anlamıştım ama bu kadar hayran olacağımı tahmin etmiyordum. Keşke Gecelerim 64 sayfadan fazla olsaydı. Yüzümde hafif tebessüm, dolu gözlerimle okumaya devam ederdim ama bu kitabın da tadı sanırım Ahmet Rasim’in değişiyle küçük olmasındaydı.
Ahmet Rasim’le bazı sayfalarda aynı duyguları paylaşmak beni oldukça hüzünlerdirdi birazcık ağlamış olabilirim.
Tek okuyuşta bitirebilecek kadar akıcı ve anı olmasına karşın oldukça lirik bir kitaptı okuduğum cümleler aklıma geldikçe içimdeki bu kitaba olan sevgim daha da körükleniyor.
Geceleri sevmemiz, aşırı düşünmekten bitap düşmemiz, dünyadan bunalıp ağlayacak bir yer aramamız, ailemize olan sevgimiz ve daha nicesi…
Ahmet RasimGecelerim isimli anılarında kendi anılarımızdan da birer parça bulmak kaçınılmaz.
Ama söylemeden edemeyeceğim içinden bir ses keşke daha uzun olsaydı diye dürtüp duruyor.