İsa Üçlemesi’nin ilk kitabı olan İsa’nın Çocukluğu, yazardan okuduğum dördüncü kitap olmalı. Güney Afrika kökenli Nobel ödüllü Coetzee, okuduğum her kitabı ile daha da çok sevdiğim bir yazar oldu. Hala kendisi ile tanışmayan var ise tavsiyem ‘Utanç’ olacaktır.
“Çocuklar geçmişte değil şimdide yaşar. Neden biraz onlardan feyz almıyorsun? Başkalaşmayı beklemek yerine neden tekrar çocuk olmayı denemiyorsun?”
5 yaşındaki David ve orta yaşlı Simon -ki bu isimler yeni geldikleri ülkede verilen isimler- okyanus seyahati sonunda Novilla adı verilen, geçmişin unutulduğu ve yeni bir hayatın kurulduğu kente gelirler. Simon, annesi kaybolmuş David’in koruyuculuğunu üstlenirken çocuğa annesini bulmada da yardımcı olacaktır.
Novilla’daki kişiler yardımsever ve saygılı olsalar da burada insani coşkulara, duygulara, samimiyete pek yer yoktur. Hem ütopik hem de distopik bir evren yaratan yazar, kitabın ilk bölümlerindeki kurgusu ile Kafkaesk bir anlatı üzerinden ilerliyor.
David karakteri adeta İsa Peygamber’in modern bir yorumudur. Coetzee, karakterlerin yaşamlarında benzer olaylar kurgulayarak metaforlar ile alegorik metnini daha da zenginleştirmiş.
Ayrıca kimlik, yurtsuzluk, ebeveynlik, aile olma, çalışma gibi temalar üzerine felsefi diyalogları ile okuru bolca düşünmeye sevk eden bir roman.
Coetzee’nin mesafeli üslubu ve insani değerleri objektif şekilde ele alışı ile severek okuduğum bir kitap oldu.
“Yeni hayatımıza başlamak için kalacak bir yer arıyoruz.” gibi son cümlesi olan eserin devam kitabını da yakın zamanda okuyacağım.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.