Sevme SanatıDuygu ve Düşünce
Kitap benim için tamamen mide bulandırıcıydı. Güya sevginin doğasını anlatmayı amaçlanmıştı ancak okurken hiç de öyle gelmiyordu. Okunmasını tavsiye etmeyeceğim ve büyük bir zaman kaybı olarak gördüğüm bir kitaptı.
Meraklısı için biraz daha detay verecek olursam:
Bir birey olarak öz saygı, öz sevgi ve bireye özgünlüğü tamamen çöpe atmıştı yazar. Öyle ki dışarıdan gelen olmusuzlukların kişinin kendisinde olduğunu, bu yüzden değişip onları severek kendisinin sevilmesini sağlamasını savunan bir haldeydi. Oysa yaşamın kendisine bakırsa kasten nefret edinecek hareketlerde bulunmayan bir kişinin sevilmemesinin sebebi karşıdaki kişiyle uyumsuz/zıt bir yapıda olması. Bu kendisinin kusurlu oluşu değil tam aksine özgün oluşuyla ilgili. Günün sonunda da zaten kişi kendisiyle eşdeğer insanlarla dostluk kuruyor, diğeriyle ise saygı çerçevesinde yolları ayırıyor. Yani herkes herkesi sevmek zorunda değil, sevmedi diye de ben kusurlu değilim. (Kasten yapılmış hatalar hariç. Örn; yalan ve dedikodu.)
Anne sevgisini anlattığı bir kısım var kitapta. Tek kelimeyle berbat bir düşünce yapısını savunuyordu. Hiçbir yerde benim açımdan anne bu denli aşağlanmamıştı. Annenin hayatın her şeyini sevmesini, her şeyine katlanmasını, mızmızlanırsa çocuğuna süt veririr ama bal veremez (yaşama dair bununla ilgili bir metafor geçiyor kitapta) diyerek anneninde bir insan olduğunu, zorlandığını, her şeyi kaldırıp sevmeyeceğini unutuyordu.
Bu şekilde ilerleyen bölümlerde kadınların sevgi doğasını erkeklerden aşağı gördüğü kısımlar vardı. (Baba sevgisi, Tanrı sevgisi, cinsel sevgi vb. başlıklar adı altında iki cinsiyet inceleniyordu.)
Kişisel olarak bir işe başladıktan sonra bitirme takıntım olmasa asla devam etmeyeceğim bir kitaptı.
Sevme Sanatı
Sevme Sanatı·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.