İlksöz: Tek ben mi suçluyum.
Pascual Duarte, işlediği suçtan dolayı ölüme mahkum edilmiş biridir. İnfazı beklediği hücresinde onu bu suça iten nedenleri yazar Pascual. Çocukluğundan başlar, yetişme koşullarını aktarır, aşkından bahseder, kız kardeşinin yaşadıklarını, ve sonrasında nicesini... Onu bu büyük suça iten şiddetin, vahşetin kökenini, toplumun bakış açısının onu sürüklediği o kaçınılmaz noktayı aktarır. "Bir ben mi suçluyum", der.
Cela, İspanya İç Savaşı'nın toplum üzerinde yarattığı tahribatı taşrada kurgulamış, savaşın sonucu olan siddet ve yoksulluğu Pascual Duarte ve yaşadığı ortama yansıtmış. Yoksulluğun, çaresizliğin toplum baskısının ve şiddetin nasıl suça evrildiğini göstermiş. Bu canice şiddetin ortaya çıkış süreci nedeniyle kitap çıktıktan kısa bir süre sonra yasaklanmış.
Ben sadece iyi insana veya sadece kötü insana inanmayanlardanım. İnsanın içinde iyinin de kötünün de olduğunu, içinde bulunduğu toplumun, yaşam koşullarının insanın içindeki iyiliği veya kötülüğü daha çok öne çıkardığını düşünürüm. (Hepimiz görmüşüzdür iyilik meleklerinin şartlar değişince nasıl cennetten kovulan meleğe dönüştüğünü.) Şunu diyebilirsiniz -ki haklısınız- "şartlar kötü olduğunda hemen kötü mü olmak gerek, sabır/vicdan/merhamet/kendine hâkim olma vb nerede". Doğru ama iyiyle hiç karşılaşmamış kötüyü olağan bilen Pascuallar ne yapsın.
Sonunda Pascal Duarte ile de tanışmış olduk, yıllarca süren bir bekleyişti. Duarte'nin hikâyesini merakla ve beğenerek okudum. Diyeceksiniz ki affettin mi? Affetmedim ama anladım, aynı Meursault'ta olduğu gibi. Tavsiyemdir. İyilikle. Sağlıcakla. Kitapla.
.
.
.
Sonsöz:
İnsanı altüst eden düşünceler hiçbir zaman birdenbire gelmez aklımıza, birdenbire gelenler bir an için soluğumuzu keser, ama sonra alıp başlarını giderek, yaşanacak upuzun yıllar bırakır önümüzde. Bizi deliliklerin en kötüsüne, üzüntüden delirmeye iten düşüncelerse, daima yavaş yavaş ve sinsi sinsi gelirler,
.
.
.
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.