Enno 11 yaşında, arkadaşları 6.sınıfa giderken o 4.sınıfa gidiyor çünkü arkadaşlarına göre bazı konuları öğrenmekte zorluklar yaşıyor; kendisiyle yaşıt en yakın arkadaşı Olsen ise 7.sınıfta çünkü IQ’su yaşıtlarından yüksek.
Bu iki çocuğun ortak noktası; ikiside yaşıtlarıyla anlaşamıyor, öteleniyorlar.
Olsen’in annesi oğluyla gurur duyarken Enno’nun annesi ise oğlunun bir “beceriksiz” olduğunu hissettirmekten kaçınmıyor. Babası ise oğlunun sorunlarını görmezden gelip psikolog ile görüşmesine engel olan, yoğun iş temposu arasında oğlunu sevmekle ihmal etmek arasında kalmış bir ebeveyn. Enno’nun bir de Çetinceviz adında bir öğretmeni var ki… Tam da babasının tarif ettiği gibi biri: “ Bana sorarsan Çetinceviz hanım at gözlüğü takıyor. Kendi dünyasının ötesini göremiyor.”
Enno işte tüm bu “engelci yetişkinler” arasında kendini “karahindiba” sanan ama aslında kırılgan bir “orkide çocuk”. Yaşıtlarına göre öğrenme zorluğu yaşayan ama oldukça duyarlı ve farklı açıdan bakabilen, harika bir hayalperest. Kendi hayal dünyasında -Hayalistan’da- kendisine güvenen tek insan olan rahmetli dedesiyle kendisine ayrı bir dünya kuruyor ve bu dünyayı kaleme alıyor. Tabi noktalama ve yazım kurallarına uyamadığı için bu harika hayal dünyası da büyüklerden veto yiyor.
“Farklı” çocuklarımızın iş bilmez ebeveyn ve öğretmenlerin elinde nasıl heder olduğu; yüksek ya da düşük IQ gibi etiketlemelerin ebeveynler için çocukların kendi varlıklarından daha kıymetli oluşu, bir çocuğun yeteneklerinin nasıl kalıplara sokma uğruna heder edilebileceğinin en güzel yansımalarından olan bu çocuk kitabını tüm yetişkinlerin mutlaka okuması gerekir. Unuttuğum ya da ilk kez karşılaştığım “Orkide çocuk”larımıza karşı daha duyarlı olmamız temennisiyle…
7.sınıf ve üstü için uygun olup her tür yaş ebeveynine ve öğretmenine tavsiyedir.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.