Evren büyük fakat hayat evrenden de büyük
Ölümün Sonu , Üç cisim problemi serisinin üçüncü ve son kitabı
Karanlık orman teorisinden öğrenildiği üzere bir gezegenin yerinin evrene bildirilmesi o gezegen için ölümcül bir son demek. Bu keşif ile Üç cisim gezegeninin dünya üzerindeki hakimiyeti sona eriyor ve karşılıklı bir barış ortamı sağlanıyor. İki medeniyet görünürde düşmanlığı bir yana bırakmış birbirleriyle bilimsel, teknolojik ve kültürel etkileşimde bulunuyor. Bu huzur ortamı ve iki medeniyetin de geleceği pamuk ipliğine bağlı ve bu ipliği tek hamlede koparacak kılıcı son Duvarabakanımız ilk Kılıçtutanımız Luo Ji tutuyor.
Diğer iki kitaba kıyasla burada daha uzun bir zaman akışı görüyoruz. Karakterler hibernasyonla onlarca yıl boyunca uyuyup değişen şartlar sonucunda kendilerini yeni bir dünyada buluyorlar. Şartlar değiştikçe insanlar da değişiyor. Eskinin zor günler görmüş ve temkinli insanları, yeni dünyanın barış ve refah ortamında büyüyen naif insanları bir arada yaşıyor. Özellikle Caydırma Dönemi insanlarını okurken birebir uymasa da insanların zamanla etkileşimi hakkında aklıma şu sözleri getiriyor.
Zor zamanlar güçlü insanlar yetiştirir.
Güçlü insanlar iyi zamanlar getirir.
İyi zamanlar zayıf insanlar oluşturur.
Zayıf insanlar zor zamanlar getirir.
Kitap boyunca dengeler her an değişiyor, yok olma tehditi sürekli dünyanın sürekli ensesinde beliriyor. Bu anlamda ilk kitaptaki Üç güneşi olan gezegenin kaderini yaşıyor gibiyiz. Arada iyi dönemlerimiz olsa da hızlandırılmış şekilde geçiyor ve biz yine kendimizi kurtarmak için çalışırken buluyoruz. Karma diyebiliriz:)
Son 120 sayfa ise bambaşka bir boyut, geleceğin zaman atlaması diye bir belgesel var(timelapse of future) onu izlemekle aynı şeyi hissettirdi kelimelere dökmek zor.
İlk kitapta olaylara ağırlık verilmişti ve çok karakter vardı, ikinci kitapta karakterlere çok ağırlık verilmişti. Bu kitabı hem karakterlere hem olaylara dengeli şekilde yer vermesi nedeniyle diğerlerine göre daha çok beğendim.
Ölümün Sonu , Üç cisim problemi serisinin üçüncü ve son kitabı
Karanlık orman teorisinden öğrenildiği üzere bir gezegenin yerinin evrene bildirilmesi o gezegen için ölümcül bir son demek. Bu keşif ile Üç cisim gezegeninin dünya üzerindeki hakimiyeti sona eriyor ve karşılıklı bir barış ortamı sağlanıyor. İki medeniyet görünürde düşmanlığı bir yana bırakmış birbirleriyle bilimsel, teknolojik ve kültürel etkileşimde bulunuyor. Bu huzur ortamı ve iki medeniyetin de geleceği pamuk ipliğine bağlı ve bu ipliği tek hamlede koparacak kılıcı son Duvarabakanımız ilk Kılıçtutanımız Luo Ji tutuyor.
Diğer iki kitaba kıyasla burada daha uzun bir zaman akışı görüyoruz. Karakterler hibernasyonla onlarca yıl boyunca uyuyup değişen şartlar sonucunda kendilerini yeni bir dünyada buluyorlar. Şartlar değiştikçe insanlar da değişiyor. Eskinin zor günler görmüş ve temkinli insanları, yeni dünyanın barış ve refah ortamında büyüyen naif insanları bir arada yaşıyor. Özellikle Caydırma Dönemi insanlarını okurken birebir uymasa da insanların zamanla etkileşimi hakkında aklıma şu sözleri getiriyor.
Zor zamanlar güçlü insanlar yetiştirir.
Güçlü insanlar iyi zamanlar getirir.
İyi zamanlar zayıf insanlar oluşturur.
Zayıf insanlar zor zamanlar getirir.
Kitap boyunca dengeler her an değişiyor, yok olma tehditi sürekli dünyanın sürekli ensesinde beliriyor. Bu anlamda ilk kitaptaki Üç güneşi olan gezegenin kaderini yaşıyor gibiyiz. Arada iyi dönemlerimiz olsa da hızlandırılmış şekilde geçiyor ve biz yine kendimizi kurtarmak için çalışırken buluyoruz. Karma diyebiliriz:)
Son 120 sayfa ise bambaşka bir boyut, geleceğin zaman atlaması diye bir belgesel var(timelapse of future) onu izlemekle aynı şeyi hissettirdi kelimelere dökmek zor.
İlk kitapta olaylara ağırlık verilmişti ve çok karakter vardı, ikinci kitapta karakterlere çok ağırlık verilmişti. Bu kitabı hem karakterlere hem olaylara dengeli şekilde yer vermesi nedeniyle diğerlerine göre daha çok beğendim.·
147 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.