Bir arkadaşım vardı. Zaman zaman gündelik hayatın sorumluluklarından, sıkıcılığından ve monotonluğundan kaçmak adına “Hadi boş yapmak için buluşalım.” der ve gerçekten buluştuğumuzda birbirinden kopuk, hiçbir sınıfa bağlanmayan sohbetler ederdik. Gün içinde yeterince ciddi şeyler konuştuğumuz için bu anlamsızlık bize iyi gelirdi.
Bu kitabı okurken tam da bunu hissettim. Anlamsız sorular, sonuçsuz tümevarımlar, beyaza ve onun şeffaflığına obsesif bir şekilde takılı kalmalar. Hiçbir faydası yok ama sizi A noktasından alıp D noktasına bi ışınlıyor ardından C noktasına geri götürüp Y noktasına mancınıkla fırlatmışken bir anda kendinizi Ğ noktasının anlamsızlığında buluyorsunuz. Peki bunun bir faydası var mı? Bilemiyorum…
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.