AfiraMucize Fatma İnan
Geldiğimden beri beyaz fayansla döşeli koridorun zemininden gözlerimi ayırmadan sabit şekilde bakıyordum. Sanki zaman durmuş gibiydi, fayansların soğukluğu adımlarımın yankısıyla birleşti. Beyaz fayans da parlayan demir metalinin ardından siyah adımlar kendini gösterdi. Yıllanmış ağır adımlar... Şahit olmak istemediğim her şeye bir bir şahit olup acısını yüreğime ilmek ilmek işlemiştim. Başımı kaldırdığımda ellerine kelepçe vurulmuş saçı sakalı birbirine karışmış ve omuzları çökük o adama baktım. O adam benden en güzel kokuyu çalıp yerine asla unutamayacağım kan kokusunu bıraktı. Bakışlarımız kesiştiğin de gözlerinin içi titreyerek bana bakıyordu. Bize bu mu yakışırdı o adam?