Kitapta her karakter öylesine derin düşünülmüş o kadar güzel yazılmış ki birinci kişi ağzından yazılsa bile her birinin neler hissettiği neler yaşadığı çok iyi anlaşılıyor.
Aramis karakteri beni en çok yaralayan karakter oldu. Dört yıl boyunca ıssız bir yerde terk edilmesi. Sadece çalıştığı enstitü değil ülkesinin de ona sırt çevirmesi öldü denilmesi çok zor şeyler yaşamış. Uzun zaman sonra ilk defa bir insana az da olsa güvenebilmesi çok güzeldi. Kendini kutuya konulmuş bir kelebeğe benzetmesi çok yaraladı beni.
Mars’ın çok merhametli olması herkesi düşünüp ona göre karar almaya çalışması herkesin iyi olmasını istemesi. Aramis yaralanmışken onu bulup iyi olduğunu bilene kadar uyumayıp yemeğe yememesi kendine çok yüklenmesi mahvetti beni bir yerde. Aramis ile yavaş yavaş yaklaşmaları çok güzel çok derindi. Kitapta aşka fazla yer verilmemiş olması da diğer güzel bir etken bence. Aşkın bu kitap için ikinci planda olması çok iyi yönü.
Hoon, Nova, Nora, Ares, Bud, Mina, Mars 2008 ekibine bayıldım ben. Hepsi çok özel karakterler çok ince düşünülmüş hepsi.
Drew, Hope, Dareau, Derwin, Lola, Aramis 2004 ekibi de çok iyi düşünülmüş derin karakterler. Derwin ve Lola özellikle Derwin can sıkıcı bir karakter olduğu için onu okurken sinir olduğum doğru. Kitabın içine giresim geldi o noktada. Hope ve Aramis en sevdiklerim bu ekipte. Dareau ikili oynuyor gibiydi. Ondan pek emin değilim. Drew’un sırları çok şüpheli. Kitabın son sayfası gerdi beni.
İkinci kitabını merakla bekliyorum. Wattpad üzerinden de okuduğum bir kitabı elimde tutarak okumak ayrı heyecanlıydı. İlk defa okuyormuş gibiydim. Tepkilerim de öyleydi.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.