Kitap serinin ilk kitabı olan Şeker Portakalı gibi insanın yüreğine dokunan, bir çocuğun hayal dünyasını en saf haliyle gösteren bir eserdi. Şahsen ben bu kitabı Şeker Portakalından daha çok sevdim. Baş karakter Zeze kendi yaşıma yaklaştıkça empati yapmam daha kolaylaştığından sanırım, sonda gerçekten duygulandım. Kitap boyu Zeze'nin dostluklarını kendim de dost belleyip, yaptığı -akla ve maalesef ki bir yetişkinin hayal dünyasına sığamayacak- yaramazlıklara güldüm. O nedenle benim için keyifli bir kitaptı. Vascencelos'un anlatımı beni yormadı. Kolayca okunulabilecek, sımsıcacık bir kitap.
Devam kitabı olan Delifişek elime geçer geçmez okumayı planlıyorum.
Ayriyeten okurken elimden kalemim düşmedi. Durmadan çizecek yerler buldum kendime.
Bu da kitapta altını çizdiğim güzel bi alıntıdır.
"Çünkü insanları hatırlamak için önce unutmak gerek. Ben bunu asla yapamam."
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.