Birkaç yıl önce Nobel Edebiyat Ödülünü kazanan Louise Glück'ün güzel bir sözü var: ''Dünyaya sadece bir kez, çocukken bakarız. Gerisi hatıradır. "
Proust'un bu başyapıtının gücü bence bize bu çocukken gördüğümüz, hissettiğimiz, şimdi ise bizim için belki hatıra bile olmayan şeyleri ustalıkla anlatabilmesinden geliyor.
Çocukluğunuzu geçirdiğiniz evin dibinde bir ağaç varmıştır mesela, siz o ağaç ile çocukken duygusal bir bağ kurmuşsunuzdur.
O ağaç size sadece bir ağaç olarak değil, size hatırlattığı her şeyle birlikte bir dünya, yaşayan, hissedebilen bir varlık olarak görünmeye başlamıştır. Fakat bu tür düşünceler siz yetişkin biri olunca işlevsel olmadıkları için unutulup gitmişlerdir. Proust işte bu unutulan düşünceleri, eşyanın işlevine değil ruhuna, bize hatırlattıklarına ve bizim ona yüklediğimiz anlama odaklanan çocuk bilincini, daha doğrusu çocuksu bilinci yazıya dökmüş. Bir zamanı ve mekanı, duygu, düşünce ve hatıra yoluyla birden fazla zamana ve mekana dönüştürmenin romanı Kayıp Zamanın İzinde. Eşyanın (eşyadan kasıt çevremizdeki her şey) sadece işlevselliğine odaklanan ve ona çocukça bir gözle bakamayanların algılamakta zorlanacağı bir dünya sunuyor bize bu kitap.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.