Falaka
Ahmet Rasim'in kendi çocukluk anılarını, mektep hayatını, aile hayatını paylaştığı hatıralarını anlattığı bir eser Falaka.
Okurken hep şunu düşündüm. Bir çocuğun dayak yemeyi hak etmesi için ne yapmış olması gerekiyor, bunun bir kıstası, standartı var mı? Mesela sayfayı yanlış okuması veya toplu bir ortamdayken gürültü yapması öldüresiye dayak yemesi için yeterli bir sebep mi? Veyahut aynı şeyi yetişkin biri yapsa onu öldüresiye dövebilir miyiz? Bunu yapmıyorsak sadece gücümüz yetmediği için mi? Evde bir vazonun kırılması, kardeşiyle kavgaya tutuşması o küçücük evladın canını yakmamız için yeterli bir sebep mi oluşturuyor? Unutacak diye bunun mu arkasına sığınıyoruz yoksa? Peki ya ruhu? Ruhunda kalan izler ne olacak?
Hiçbir çocuk yaşı ne kadar küçük olursa olsun onun canını yakan elin sahibini asla unutmaz. Olayı, zamanı ne kadar unutursa unutsun ruhu aldığı yarayı her zaman hatırlayacaktır.
Ahmet Rasim'in çocukluğunda şahit olduğu tüm o falakalar, emir defterlerindeki cezalar, tokatlar nasılki bir esere dönüşecek iz bıraktıysa tüm çocuklardaki hasarlar da yetişkin olma yollarında onların karşılarına kocaman izler olarak çıkmakta.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.