hatırlıyor musun? çok yakışırdın yanıma. belki de en çok sen yakışmıştın. kızıyorum sana, özellikle geceleri. niye geceleri diyeceksin, çünkü sabahları hep bir koşuşturma hali, gelmiyorsun aklıma. geliyorsun ama, anca radyoda " o şarkı" çalarsa. o bile çalmıyor artık... belki şarkılar bile bizi ayırmaktan yana kullanıyor hakkını. bilmiyorum ama çok kızıyorum sana. niye kızıyorum değil mi? dün " tam benlik' diye giydiğim kazağı bile ihtiyacı olan birine verdim. dün " beni anlatıyor." diyerek dinlediğim şarkıyı bugün radyoda yine duyduğum da frekansı değiştirdim. halbuki ne çok severek giymiştim o kazağı, ne çok huzurla dinlemiştim o şarkıyı, seni de ne çok sevmiştim. belki sen de öyleydin. bedenden bedene gezdin, ruhtan ruha. belki o zamanlar benim sana ihtiyacım vardı. belki bugün başkasının ilacı oluyor, onu ısıtıyor, onu dinliyor, ona yakışıyorsun. kızmıyorum... nasıl kızayım? insan sevmediği yemeği bile sırf sağlıklı diye zorla yediğinde sinirli oluyor. sana nasıl zorla, "beni sev" diyebilirim? kızmıyorum artık... anladım ki insan kızmadığında özlemeye başlıyormuş meğer. ne güzel insansın, yanımda yokken bile bir şey daha öğrettin bana.
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.