Kitabı beğendim. Merakla ve hızlıca okunan güzel bir roman. Alzheimer'a yakalanan bir insanın birinci ağızdan anlattığı bir hikâye için, günlük formatı çok yerinde bir tercih olmuş. Diğer türlüsü inandırıcı olmazdı. Zamanla yarım dakika öncesini bile unutmaya başlayan bir karakterin anı kitabı yazması mesela, mantığa ters gelirdi. Önce yakın hafıza gidiyor, evet, ama zamanla tüm hafıza. Geriye kalanlar sadece parça parça silik hatıralar.
Alzheimer çok yıkıcı bir hastalık. Kitabı okurken aklıma Father filmi geldi, Anthony Hopkins'in "Anne... Anne... Annemi istiyorum" diye ağladığı, çocuk gibi savunmasız durduğu sahne uzun süre aklımdan çıkmadı. Bebek olarak doğuyoruz ve eğer bu hastalığa biz de yakalanırsak (ya da yakalanmasak bile çok uzun süre hayatta kalırsak) bir bebek gibi bakıma muhtaç bir şekilde ölene kadar bu çaresiz durumla yaşayacağız.
Tıpta demans ve alzheimer'dan birçok branşta bahsedilir. Hem fiziksel hem psikolojik çok fazla tahribata sebep olan bir hastalıktır ama ne yalan söyleyeyim, ben öğrenciliğimde Alzheimer'a çalışırken, bu hastalıktan muzdarip karakterlerle karşılaştığım filmlerden/kitaplardan etkilendiğim kadar çok etkilenmiyordum. Sanatın gücü burada yatıyor. Ercan Kesal boşuna "Çehov okumamış bir doktora muayene olmayın" demedi. Tababetle uğraşan insanlar, bu hastalıklarla cebelleşenlerin sadece fiziksel olarak değil ruhsal olarak da nasıl bir acıyla yaşamak zorunda kaldıklarını bilirlerse o zaman bu duruma çare olmak için belki daha şevkli çalışabilirler.
Bu hastalığın radikal bir tedavisi yok, sadece süreci yavaşlatan ama bunu yaparken de bir sürü yan etkiyle ıstırap çekmeye sebep olan ilaçlar var. Onlar da sayılı. Umarım ileride tedavisi rahat ve basit bir hastalık olarak görüleceği zamanlar gelir.
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.