Okuyup günlerce etkisinden çıkamadığım " Çizgili Pijamalı Çocuk" un yazarı John Boyne'nin yine içimi yakacağını bile bile başka bir savaş dramına gömülmem. Mutlu sonla bitmesine rağmen kalbimdeki hüznün okuduklarımı anımsayınca tekrar katlanarak artması ve üstüne bir parça mutluluk serpiştirmeye çalışmam. Bu dramı yaşayanların sevinçleri, savaşın paramparça yaptığı duygularının neresinde yer edinecekti ki , onları nasıl besleyebilecekti ? Hikaye boyunca Alfie'nin annesi , babası, komşusu bazen Joe bazen müşterisi oldum. Bazen ona sarılabilmek ve korumak için Alfie'nin gerçek olmasını diledim çaresizliğini ve ona rağmen umudunu yitirmediğini gördükçe. Yazarın anlatımı kitapta olduğumu unutturacak kadar akıcı ve etkileyiciydi. Savaşın yaşanırken ve ardında bıraktığı manevi yıkıntıları görebilir ve anlayabilirsek ; belki insanlığımızı hatırlamak için kurduğumuz alarma gerek kalmaz , kendiliğimizden uyanırız !
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.