“Lasciate ogni speranza voi ch’entrate.”
Ey buradan girenler, her türlü ümidi geride bırakın.
Selamlar! Çıkar çıkmaz okuduğum sayılı kitaplardan biriyleyim bugün. Kanto serisinin birinci kitabı ama yazar bu seride ara sıra Persona’daki karakterleri de görebileceğimizi söylüyor
“Dante’nin Cehennemi cezalandırmaya yönelikti. Günahları arındırıyordu. Ben ise ödüllendirmeye yönelik bir cehennemin hayalini kuruyordum çünkü günahlarımdan sıyrılamayacağımı biliyorum.”
Dante’nin Cehennemi’nden ilham alınan İnferno, dışarıdan bakılınca sıradan bir gökdelen gibi duruyor. Dante ilhamlı derken, baştan ayağı kastediyorum.
•Dokuz çemberden oluşan İnferno:
ilk iki katı gece kulübü, ikinci çemberi karanlık arzuların doğum yeri, üçüncü çember açgözlülüğü şişiren sınırsız bir tasarım, dördüncü çemberi yalnızca VIP müşterilere özel, beşinci çember yani Öfke’de çeşitli silahlar ve öfkeyi atabilmek için tasarlanan odalar, altıncı (Sapkınlık) roleplayler ile kaplı bir tiyatro salonu, yedinci çember (Şiddet) bir dövüş kulubü, sekizinci çember (Sahtekârlık) ise bir kumarhane olarak hizmet verir.
Dokuzuncu çember İhanet ise İnferno’nun Hades’i Demir Karadağ’ın odası. Diğer adıyla: Şeytanın ini.
Demir Karadağ, İnferno’nun hem mimarı hem de sahibi. Kumarhanedeki oyunlar dahi kendi buluşu. Çeşitli devlet adamlarından siyasetçilere, ünlü şirketlerin kurucularından; onların yurtdışı bağlantılarına kadar herkesin gözü kapalı güvendiği -bir tık da korktuğu- bir adam Demir. Eli kolu uzun cinslerden. İnferno’daki katı güvenlik sistemleri eğlenirken akılda soru işareti kalmayacak şekilde. Ancak her kuralın bir çiğneyeni vardır
Helen Saral, küçük kardeşi Alin’i bulmak için Hades’in karşısına dikildiğinde; İnferno’da bir ceset ve kayıp iki kişi meydana çıkar. Alin’in tüm sistemlere sızabildiği ve İnferno’ya bir şeyler sakladığı çok geçmeden öğrenilir. Alin’in sahte kimliği, sakladığı sırlar ve çevirdiği oyunlar... Hiç kimse bir Şeytan’ı kızdırmamalı Demir bu süreçte mavi gözlü; cehennem ateşi renginde saçları olan Helen’le -mecburen - oldukça vakit geçirir. Yalnızlığa mahkum edilmiş bir iblis, Persephone’sini bulmuş mudur?
“Farkında değildi.
Tanrılar, onu öpmemi istemezlerdi.
Tanrılar, onun benim elime düşmesini bile istemezlerdi.
Çünkü güzel olan hiçbir şey lanet bulmadan bende durmazdı.”
Kitabı yemek yaparken bile elimden bırakamadım o kadar dozundaydı ki
Önemli bilgilere eriştikleri anlarda bile kaytarıp romantik dakikalar yaşamadıkları için sevgili yazara teşekkür ediyorum. O an kritik ne varsa onun üzerine yoğunlaşıldı ve kitapta hiç sapma olmadı. Demir çoğu dark romance karakterine taş çıkarır bir tipti, her aşamada rızası olduğundan emin oldu. Olayların aşama aşama gelişmesi, çeşitli mitolojik ögeler öyle hoştu ki. Savrulmadan okuyabildiğim bir kitap oldu.
·
264 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.