Yozonun bomboş həyatını oxuyuruq. Amma Oblomov kimi bir həyat yox, sabitlikdən gələn bir məhvoluş deyil. Əksinə yerində dura bilməyən adamın səfalətini oxuyuruq. Yozo iki dəfə həyatına qəsd edir, bunu belə özünü asmaqla yox, ya dənizə romantikcə tullanaraq, ya da elə dərmanlarla edir. Dəfələrlə də oxuyarkən elə bir hiss gəlir ki, bu adam ağıllanmayacaq. Həqiqətən də sonda dəli olur. Ortaq nöqtəm də çoxdur deyə çox dərinə gedib ağır sözlər işlətmək istəmirəm çünki o sözləri hər gün özümə aynada deyirəm. Amma xoşuma gələn bir-iki sitat var. Onları aşağı yazım:
Ne istediğim sorulunca bir anda canım hiçbir şey istememeye başlıyordu. Fark etmez ki nasılsa beni mutlu edebilecek hiçbir şey yok düşüncesi bir anda beni ele geçiriyordu. Hoşuma giden şeyleriyse çekinerek alıp çalmışım gibi hissediyor, oldukça acı çekiyor ve sonrasında tarifi mümkün olmayan korkunç bir hisle doluyordum.
Hep aynı insanlığı keşefederim
Aralarındaki tek deli bir ben miyim?
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.