3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Adını söylemek istemiyorum,
Her hecesi amansız bir kor dudaklarımda
Her harfine yıllardır şimşeklerle yarıştım.
Zindanlara karıştım, ölümlerle tanıştım.
Adını söylemek istemiyorum,
Rüveyda dediğim zaman
Anla ki, senin için yürüyor kelimeler
Çığlığımın atardamarlarından.
Yasını tutuyorum kararttığım düşlerin
Yıpranmış divaneler gibiyim sokaklarda
Amansız bir yalnızlık üfleyen pencereler
Lif lif yoluyor kahır seyyahı bedenimi
Önümde, haksızlığın hesaba çekildiği
Siyahın simsiyahı tanımadığı mahşer
Arkamda, kare kare ömrümü belirleyen
Hatırladıkça yanıp tutuştuğum resimler
...
...
Gün olur da, ayrılık yumağı çözülür mü
Bergüzârım ayaklar altında ezilir mi
Rüveyda, görür müyüm yeşil ufuklarını
Seninle bir sonsuzluk bulur muyum Rüveyda
Yoksa hep bu kabirde kalırmıyım Rüveyda
....
At vuruldu;
İçim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu,
Sen orada kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burada damla damla eriyip akıyorum
Yine de, çiğnetemem kimseye gururumu
İstenmedeğim yeri sessizce terk ederim
Hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu,
Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim.