Cudi; beni benden alan, bitmesini istemediğim bir roman.
Çoğu yerinde duygulanip gözlerimin doldugu, ağladığım, hickira hıçkıra ağladığım doyasiya ağladığım "iki eski dost" buluşmasıni okuyup yine ağladığım bir roman..
( Ne güzel kavusabilmek bir dosta )
Ağlamak için sebep aramaya ihtiyaç duymadığım hayatımın bu evresinde bana çokça sebepler veren bir roman..
Cudiye tirmanirken yorulduğum, bir talabe gibi hocalarin ve seydalarin önünde edeple oturduğum, okuyarak seslerini duydugum ve sohbetleri ile kendimden geçtiğim bir roman..
Cudi "roman" diyerek küçültülmemesi gereken harika bir kitap