Ahmet Ümit'in okuduğum ilk kitabıydı. Açıkçası biraz hayal kırıklığına uğradım diyebilirim. O kadar çok övgü duyuyordum ki Ahmet Ümit hakkında. Belki de yanlış bir kitabını seçerek okumaya başladım bilemiyorum.
Sonu güzel yazılmıştı hatta etkilenip gözlerimin dolduğunu bile söyleyebilirim ama buna rağmen mutlaka alın okuyun vs gibi cümleler kurabileceğim bir kitap değildi maalesef.
Öncelikle kitabın asıl olay örgüsü, kitabın ortalarında başlıyor bu da 551 sayfalık bir kitap için 250-300 arası sayfanın boşa okundu hissiyatı vermesine neden oluyor. Açıkçası asıl olay örgüsü gelene kadar o kadar bir problem hissetmemiştim ama kitabın sonuyla asıl olay örgüsünün başladığı yerde ben buraya kadar boşuna mi okudum yani dedirtti.
Bazı sayfaların çok fazla gereksiz bir şekilde yazıldığını dahi söyleyebilirim. Hani Türk dizilerinde süre doldurmak için gereksiz olaylar yaşanır, diyaloglar gerçekleşir ya aynı o tadı verdi.
Kitap çok yönlüydü resmen her konudan bir tutam atılmış ama gereksiz yer kapladığını söylemek istiyorum kendi adıma.
Bir de küfürlü konuşmaların olması rahatsız etti beni.
Asıl konu güzel, sonu da fena sayılmazdı - Agatha Christie kitaplarını okuyan biri olarak okuyucu kim acaba ya diyip daha fazla meraklandırmasını beklemiştim- bu kadar uzun bir kitap olmasaydı...
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.